De zoete geur van marihuana overheerste in de zwoele zomeravond van de eerste september, de dag waarop vele studenten naar uit hadden gekeken. De smaak van vrijheid kregen ze in hun mond, verheugend om op hun eigen benen te steen en ook om de grenzen van fatsoen af te tasten. De opwinding hing op de campus van de universiteit, de hormonen van de jongvolwassenen had bijna geen perken meer. Iedereen wist dat dit een tijd was die velen niet meer zouden vergeten, die in hun geheugen gegrift zou zijn. Ook zij wist het, toen ze voor de eerste keer haar kamer binnenkwam en grijnsde terwijl ze rondkeek. Zij ging ervoor zorgen dat de meesten deze tijd niet zouden vergeten. De opwinding in haar lichaam was niet te vergelijken met deze van haar medeleerlingen, het was iets helemaal iets anders. Het waren geen gevoelens die uitwezen dat ze de seks wilde, het was iets helemaal anders. Het zou haar in de geschiedenisboeken van de universiteit krijgen. Ook al zou het niet positief zijn, maar zou haar naam in verband gebracht worden met dood en verderf. Toch, niemand zou weten dat zij het was, niemand. Enkel degenen die zij had uitgekozen, enkel degenen zouden haar ware aard weten. Zij zouden haar naam als laatste uitspreken, haar gezicht als laatste opnemen en altijd haar herinneren. Zij zou in de onsterfelijkheid gaan door de stervenden. De adrenaline pompte door haar aderen, haar zintuigen stonden op haar scherpst. Haar blik stond gericht op de massa jongeren die buitens tonden te feesten, al gauw zou het lachen hen vergaan. Zij zouden sidderen en beven onder haar commando, zouden haar vrezen zonder te weten wie zij was. Zij zou het onzichtbare monster zijn dat hen bedreigde, het onzichtbare gezicht dat zij zo vreesden. Algauw zouden zij met angst over haar spreken en zou zij hun angst voeden. Zij zou hen laten naar zichzelf kijken met een spiegel waar niemand ooit in keek. Zij zou hen laten weten hoe verdorven zij eigenlijk wel waren, op een manier die iedereen vreesde.
Na al die jaren zou ze eindelijk zelf de touwtjes in handen nemen, eindelijk waren de rollen omgedraaid. Langzaam draaide ze de doos om die op haar vensterbank stond en opende de bovenkant. Haar handen beroerden de inhoud terwijl ze even op haar lip beet. Zij zouden eindelijk krijgen wat zij enkel maar verdienden.
Wraak.