Alles begon en eindigde eigenlijk bij Jonas, Jonas was de spil waarrond mijn leven draaide. Dat kan ik eerlijk toegeven, daar hoef ik mij niet voor te schamen. Hij speelde altijd een grote rol in mijn leven, Jonas in mijn leven en ik in het zijne. Het was natuurlijk, het was zo bestemd.
De hele school wist dat wij samen hoorden, Amy en Jonas. Hij leerde mij zoveel, van piano spelen tot hoe het leven zat. Ik kon niet zonder Jonas en hij niet zonder mij.
Ik hield van hem en hij van mij. Dat was mijn trots, mijn houvast wanneer het leven omgekeerd draaide. Mijn Jonas.

Jonas was zichzelf, altijd en overal. Als ik naar de kinderfoto’s van ons beiden kijk en ze naast onze tienerfoto’s leg dan zie ik het verschil wel goed. Zijn vroeger bruine haren die hij zwart had gekleurd, de bandshirts die hij altijd droeg vergeleken met de kindershirts en dan nog de gitaar waar hij de laatste tijd zo geobsedeerd van was.
Maar Jonas bleef mijn God, hij was perfect voor mij. Het was alsof we twee stukken ziel waren die elk in een ander lichaam waren gestopt, we hoorden al ons hele leven samen.
Wij twee tegen de wereld.

Onze eerste ontmoeting was in de kleuterklas, nooit zal ik het vergeten. We waren de enige kleuters die niet moesten huilen toen hun moeder wegging en we mochten als eerste de klas binnen. Op de bank gingen we naast elkaar zitten en sinds dan zijn we nooit van elkaar zijde geweken. Ook al zeiden ze dat het ongezond was om altijd met iemand van het andere geslacht op te schieten.
Al in het eerste leerjaar van de lagere school maakte de juf zich zorgen over onze vriendschap, het was ‘tegen verhouding in’ volgens haar. Maar dat mens haatte ik.
Volgens mijn moeder zou ik nooit een vriendje krijgen op die manier, dat vertelde ze mij toen ik twaalf was en ik had het ontkend. Ik kreeg massa’s vriendjes, allemaal vrienden van Jonas en hij kreeg hopen vriendinnetjes, mijn andere vriendinnen.
Maar Jonas bleef altijd mijn beste vriend, de persoon van wie ik het meest hield in mijn leven.

Tot ik besefte dat ik meer van Jonas hield dan van mijn vriendje, weken liep ik met dat vervelende gevoel rond. Ten einde raad biechtte ik alles op aan Jonas, hij had hetzelfde probleem. Vanaf dat moment waren we een koppel, beste vrienden en geliefden.
Mijn geluk kon op dat moment niet op, ik was zo gelukkig met het feit dat wij samen waren. Altijd, voor eeuwig.

Eeuwig bleef niet eeuwig, op een dag vertelde Jonas mij iets raar. Dat ik verder moest als hij ooit zou wegvallen, maar dat ik niet mocht vergeten dat hij zielsveel van mij hield. Ik kuste hem en vertelde hem dat ik ook altijd van hem zou houden. Toen we afscheid namen dan had ik niets verdacht gezien behalve toen ik mij nog eens omdraaide en ik een traan over zijn gezicht zag rollen.
Die avond vertrok Jonas. Nooit kwam hij meer terug.

De laatste keer dat ik hem zag dat was in het mortuarium, hij lag daar zo vredig en kalm. Van de verwondingen die hij had door het ongeluk waren onzichtbaar. Het leek alsof hij gewoon lag te slapen. Maar hij zou nooit meer wakker worden.

En nu zit ik hier, helemaal alleen. Terwijl de vraag door mijn hoofd speelt of Jonas wist wat er die dag ging gebeuren.
Maar dat antwoord zal ik nooit krijgen.